





شايد در 3 دهه اخير سابقه نداشته باشد که اين همه کنسرت به فاصله 3 ماه برگزار شود؛ کنسرت لطفي ، شجريان ، کامکارها، گروه شمس و عليزاده و اگر وعده مشکاتيان هم عملي شود و در پاييز کنسرتش به اجرا برسد مي ماند شهرام ناظري و گروه دستان. ذکر اين نامها البته منافي فعاليت گروههاي ديگر يا کم اهميت شمردن آنها نيست ، اما بايد قبول کرد گروهها و افرادي که در زمينه موسيقي سنتي فعاليت مي کنند و مي توانند چندين هزار نفر را طي يک يا چند شب به سالن کنسرت بکشانند همين ها هستند.







تا چند سال پيش پدر و مادرها فرزندانشان را تشويق مي کردند که خوب درس بخوانند تا دکتر ، مهندس يا خلبان شوند اما امروز والدين اصرار دارند بچه هايشان زبان انگليسي ياد بگيرند ، کلاسهاي ورزشي بروند و اگر نمي توانند چند هنر را با هم ياد بگيرند ، دست کم به يکي از آنها مسلط باشند. موسيقي هم يکي از اين رشته هاي پرطرفدار است که اتفاقا بسياري از خانواده ها اين روزها در تلاشند تا بتوانند فرزند خود را براي سال تحصيلي آينده راهي هنرستان موسيقي کنند. متاسفانه با وجود گرايشي که به هنرستان هاي موسيقي وجود دارد ، موانع زيادي بر سر راه موفقيت فارغ التحصيلان اين هنرستان ها وجود دارد و باعث شده در سالهاي اخير نوابغ و چهره هاي موفق کمتري نسبت به دوره هاي گذشته از هنرستان بيرون بيايند.







روز جمعه 25 خرداد، ساعت 8 و 30 دقيقه در تالار وحدت ، هنرمندان موسيقي گردهم آمده بودند تا در مراسم بزرگداشت استادي ممتاز و برجسته شرکت کنند؛ استاد علي اصغر بهاري که حدود 12 سال پيش (20 خرداد 1374) دار فاني را وداع گفت. در اين مراسم داريوش پيرنياکان و علي اکبر شکارچي سخنراني کردند و همچنين هادي منتظري ، علي اکبر شکارچي ، اردشير کامکار، رحيمي ، محمد مقدسي و نوه 10 ساله استاد بهاري کمانچه نواختند. کمانچه ، سازي که حدود نيم قرن پيش در حال فراموش شدن بود، در يک سال اخير به يکي از مهمترين و در عين حال بحث برانگيزترين سازهاي موسيقي ايران بدل شده است. انتشار آلبوم خموشانه از سوي محمدرضا لطفي که بخشي از آن به کمانچه نوازي اختصاص دارد و طرح مباحثي درباره شيوه هاي رايج کمانچه نوازي ، بحثها و نظرهاي مختلف و متفاوتي به دنبال داشت تا جايي که برخي از کمانچه نوازان در پي پاسخ برآمدند و يادداشت هايي نيز منتشر کردند. روز جمعه در تالار وحدت ، برنامه بزرگداشت استاد علي اصغر بهاري به نوعي جريان هاي رايج کمانچه نوازي را به نمايش گذاشت. در اين برنامه البته کساني چون کيهان کلهر، سعيد فرج پوري و مهدي آذرسينا به دليل مسافرت حضور نداشتند تا جمع کمانچه نوازان کامل شود؛ اما حضور و اجراي هادي منتظري ، علي اکبر شکارچي ، محمد مقدسي ، اردشير کامکار و داوود گنجه اي به هر حال نوعي مواجهه و فرصتي براي رويارويي مستقيم با طيفهاي مختلف کمانچه نوازي معاصر ايران را فراهم آورد. هرچند حضور نداشتن همان چند غايب نيز، فرصت بازشناخت کامل را با نقصان روبه رو مي کند؛ اما به هر حال بزرگداشت مراسم شادروان استاد علي اصغر بهاري ، کمانچه نوازان بسياري را گردهم آورد و حتي بسياري از اجراکنندگان نسلهاي بعدي و جوان ترها هم در تالار وحدت حضور داشتند.





جليل شهناز يا همان صاحب تاربه يک معنا صاحب و مالک اين ساز شگفت ايراني است. شگفت از اين رو که به لحاظ ساختمان ، شکل اجرا، نوع مضراب و کارکرد موسيقايي اش ، منحصر به فرد و به نوعي بدون مشابه (به استثناي آذربايجان) است! در قدرت اثرگذاري و حضور بنيادين و اساسي ساز تار در فرهنگ موسيقي 250 سال اخير جاي هيچ ترديد و شک و شبهه اي وجود ندارد. با اين حال ، جليل شهناز با شيوه نوازندگي خود، شنيدن تار تنها حتي به مدت طولاني را به يک فرهنگ مبدل کرد. اين وجه در دوران شکوفايي و اهميت حضور راديو در زندگي مردمان ما حتي براي مردم عادي و مردم کوچه و بازار نيز تعريف شده بوده است. از سوي ديگر، چه بسيار هنرمندان بزرگ دوران بعدي که اکنون از اساتيد مسلم موسيقي هستند، خود اعتراف مي کنند که در دوران نوجواني ، چگونه تار جليل شهناز آنها را وادار به تحسين و شگفتي مي کردتا در خلسه از خود بيخود شدن ، بعدها (خودآگاه يا ناخودآگاه!) نوازنده حرفه اي تار شوند.